په ۱۹۹۳ کال کې امریکایي څیړونکي جیمز ډبلیو سپین له خپل زوی سره د وزیرستان یو نایاب سفر وکړ. دوی د کوهاټ له تاریخي کلا څخه راووتل او د نارتھ وزیرستان د زلمو او خاصه دارو په ملتیا د هنګو او ټل له لارې میرانشاه ته ورسیدل.
له میرانشاه څخه پورته رزمک ته سړک په واورو پټ و. هلته په ژمي کې کليوالو داسې سکاره کارول چې لوګی یې نه کاوه، ترڅو دښمن د هغوی له شتون خبر نشي.
د شوال رایفلز په مرکز کې مصنف ولیدل چې دا پخوانۍ پوځي اډه اوس د سیمې د پوهنې، روغتون او د لارو د امنیت لپاره کارول کیږي.
سویلي وزیرستان ته د تګ په لاره، دوی کاني ګرم ته مخامخ ودریدل او د برکو او مسیدو د ښکلو، څو پوړیزو ډبرینو کورونو او لوړو دفاعي برجونو ننداره یې وکړه چې د پښتنو د ځانګړي معمارۍ ثبوت و.
په واڼه کې د پښتني میلمستیا پر مهال مصنف دا ومنله چې که څه هم اوس په وزیرستان کې امن راغلی، خو د دې خاورې وقار، ښکلا او د ازادۍ مینه لا هم هماغسې ژوندی ده.
سرچینې
- 1.Pathans of the Latter Day — James W. Spain, Chapter 7: Waziristan: Less Dark and Bloody